YARIN NE OLACAĞINI ALLAH BİLİR

Şükür Yâ Rabbi Elhamdülillah, Allah bizi şükreden kullarından eylesin.

"Tarikatuna sohbetun ve hayru fi cemiyye"

Şah-ı Nakşibendî Hz.'lerinin dediği gibi, "bizim yolumuz sohbet yoludur, toplulukta da rahmet vardır". Kalpleri bir olan yani kalpleri birbirine uygun olan kimselerin topluluğu Allah ve Resulüne sevgilidir. Allah ve Resulünün sevdiği bir topluluk dünyada da ahirette de sevilir. Bu bilinen bir şeydir. Lâkin insanlar ahireti unuttukça birbirine girişiyorlar. Dünya muhabbeti insanları sarhoş ediyor ve o sarhoşlukla ne yaptıklarını ne ettiklerini düşünemiyorlar, bilemiyorlar ve ızdırap çekiyorlar. Huzursuz oluyorlar, günleri rahatsız olarak geçiyor. Yarından ümitlerini kesmişler çünkü yarın ne olacağı meçhuldür. Yarın ne olacağını Allah bilir. Olacak şeyin korkusu isanlara geliyor, mesela altı ay sonra gelecek vukuatın korkusu veya bir sene sonra gelecek bir korku insanların huzurunu kaçırıyor. Rahat edemiyorlar, korku ile ümitsizlik arasında kalıyorlar. Ümidi kaybolan insan ne dünyaya ne de ahirete yarar. İnsanı ayakta tutan ümittir.

- Dünya ehlinin ümidi nedir?

Dünya ehlinin ümidi; dünyada çok kalmaktır. Dünyada çok kalabilirsin ancak seneler arttıkça kamburun çıkmaya başlar; senelerin yükü omuzlarından bastırır. Dünyada uzun yaşamak insana bir rahatlık vermez. Buna bir misal verecek olursak; yeni arabayla eski araba bir değildir; yeni arabaya binip gaza bastığında neredeyse uçar, eski arabanın hareketi ağırdır. Eski arabanın motoru zamanla zayıflar, içindeki alet edevat aşınır ve zor hareket etmeye başlar. İnsanda yaşlandıkça gerilemeye başlar çünkü insan bu hayatta ebedî kalmak için yaratılmamış, bu dünyadan gitmek için yaratılmıştır. Bu dünyadaki insan günden güne bir zaman için yükselir bir noktaya vurduktan sonra düşüşe geçer. Düşüşe geçtiğinde bütün azaları gerilemeye başlar. Dünyada uzun ömür eğer ibâdet için değilse insana hiç yaramaz. İbâdet için olursa Cenab-ı Allah ruhani kuvvet verir. O ruhani kuvvetle insan uhdeliğini kaybetmez, azaları gerilemez. Genç ve dinç olur. İbâdet kuvveti olduğundan ruhaniyeti onu taşır. İbâdet ve taatı olmayan insanı gençlik çağında fizikî bünyesi taşır. Fizikî bünye bataryayla çalışan bir alete benzer. Eğer bataryadan aslî merkeze kendini bağlayabilirse, bataryası bittiğinde, öteki güç devam eder. İbâdet sahiplerine ve zikir ehline mesele yoktur;

- Neden?

Ruhani kuvvet onları taşır. Batarya dursa bile onu yürütecek ruhani kuvveti hazırdır. Dünya ehlinin ümidi; bu hayatta bu dünyaya daha çok sahiplik yapabilmek, dünyadan daha çok zevk alabilmektir, kendilerine göre cismâni isteklerini toylamak, her zaman için zevk-ü sefayla geçinmektir. Dünya zevklerinden mahrum olmamayı temin etmek içinde ne çare varsa hepsine hücum ederler

İnsanın tabî gücü gerilemeye başladı mı bütün âzâlar inmeye başlar. Yani gençlik çağındaki alacağı zevki bulamaz, bununla beraber dünya ehlinin ümidi çok yaşamaktır. Çok yaşamak ibâdet maksadıyla olmadığından bataryalar duracak, bataryalar durduğunda artık hayat çekilmez yük olur ve ne zaman ölsek de kurtulsak... diyecekleri gün geliverir.

İbâdet ehlinin ümidi ebedi hayat hakkındadır. İnancı olmayan kimsenin ümidi; ne kadar çok yaşayabilirsem yanıma kâr kalacaktır diyedir. İnanmadıkları için onların ölümden ötede ümitleri yoktur. İnanan kimse ebedi hayatı ümit eder. Ümit ettikten sonra bu dünyanın hiçbir şeyi artık ona ağır gelmez.

- İnanan birine bu dünya niye ağır gelmez? Bu dünya hayatı bittiği andan itibaren bizim için ebedi hayatın günleri başlar. Ebediyyet sonsuzluktur. O tarafa atladıktan sonra, ayağını o tarafa bastığında korku kalmaz. Cenâb-ı Hak'tan ümit: o tarafa o adımı selamet atabilmektir, çünkü çokları aşağı düşer. Aşağı düştü mü bitmiştir, artık yukarı çıkması yoktur, iman eden kimsenin ümidi; bu son geçidi geçebileceğine dâirdir.

- Cenâb-ı Hakk'ın keremiyle bu dünya ile âhiret arasındaki geçidi geçebilirim.

Ümidi onları ayakta ve zinde tutar.Ümidini kaybeden insanlar, toplumlar ve milletler tükenmiş mahvolmuştur. Milletleri de, toplumları da ayakta diri tutan îmanlarıdır. iman müessesesi yıkıldı mı, bitti. Bizim cehdimiz gün­düz ve geceleri Cenab-ı Hak'kın emrini tutmaya gayret etmek ve namaz meselesine dikkat etmektir. Çünkü ona dikkat eden o köprüyü geçecektir.Dikkati olmayan mu­hakkak düşer.

- Nereye kadar düşer?

Allah'ın emrinde belki onların düşüşü sonsuza ka­dar sürer. (Allah'a sığındık) korkunç bir karanlık ve kor­kunç bir sona doğru gitmek felaketlerin en dehşetlisidir. Dünyadan âhirete geçeceğimiz geçitte, nasıl geçeceğimi­ze dâir hergün her namazda Cenab-ı Allah'a niyaz etmek lâzımdır ki:

"Yâ Rabbi bu geçidi geçelim."

"Eğer kademi sıdk sahibiyseniz geçersiniz," diyor Cenab-ı Allah. Kademi sıdk, doğru adım atan demektir. Doğru adım atan kimselerseniz geçersiniz. Doğru basma­yan geçemez. Eğri bastığında o kadar derindir ki ne ip yetişir ne halat. Allah bizleri kötü akıbetten saklasın. Ümidini kaybeden insan bitmiştir, insanı dünyada yaşatan ümittir. Dünya ehlinin ümidi başka, ahiret ehlinin ümidi başkadır. Dünya ehlinin ümidi sonunda kendisiyle bera­ber söner. Ahiret ehlinin ümidi sonsuzdur, sonsuza dek gider ve ümidi artar.Ümidi hakikate çıkar. Cenab-ı Hak onu ümitsiz koymaz veya ümit ettiğinde onu mahrum bırakmaz.